Макар безкрайно да харесах „Времеубежище“, дълго време отлагах прочитането на „Градинарят и смъртта“ с дежурното оправдание: темата е тежка. За съжаление, и на мен ми се случи нещо подобно на описаното от автора и затова с баща ми решихме да си вземем книгата. Господинов е направил нещо невероятно — успял е да облече с думи неизразимото, което преживяват хората, загубили близки от рак.
Както винаги с книгите му, трудно е да определиш жанрово „Градинарят и смъртта“...
Прочетете още






Последни коментари